Het is nu meer dan een maand geleden dat ik naar Uganda ben geweest. Na alle stress weer in Nederland te hebben gehad voor school enz. heb ik nu eindelijk vakantie, dus tijd genoeg om mijn blog af te maken, en veder te schrijven waar ik gebleven was.

Vrijdagochtend vertrokken we, voor een rit van ruim 6 uur, naar Lake Bunyonyi waar we tot zondagochtend zouden blijven. Het was vooral even bijkomen van wat we allemaal hadden gedaan en hadden gezien. Ditwas het enige meer in Uganda waar we konden zwemmen, omdat het te koud is voor watervlooien en dergelijke.

Zondagochtend vertrokken we, voor een rit van 3,5 á 4 uur naar lake Mburo waar we 1 nachtje tussen de wilde dieren zouden slapen. De tenten stonden in een grote cirkel voor de veiligheid en al het eten moesten we in de busjes leggen, anders zouden de zwijnen letterlijk de tent instormen. We hebben er 2 gamedrive's gedaan, een 's avonds en een 's ochtends. We hebben heel veel impala's en zwijnen gezien, zebra's, nijlpaarden, vervet monkeys, bavianen, topi's, waterbucks, buffels en watusi-runderen (koeien met echt hele grote horens).

's ochtends na de gamedrive gingen we door naar ons laatste project, project Lwengo waar we de laatste 5 dagen zouden doorbrengen. Door wat vertraging (de auto van een man deed het niet meer en de gewoonte daar is om dan gewoon ook jou auto aan de kant te zetten en die vreemde te helpen) kwamen we later aan in Lwengo waar al die kindjes op ons hebben staan wachten in die hitte.

Toen we aankwamen stonden er allemaal kinderen van de school (terwijl het zomervakantie was), in 2 rijen waar wij doorheen moesten lopen, allemaal liedjes te zingen. We moesten buiten op de schoolbankjes gaan zitten en werden we verwelkomd door de docenten, directeur en hoofdprojectleider. Daarna ging het schoolkoor voor ons allemaal liedjes zingen (en geloof me, ze konden echt heel goed zingen & dansen!), over hoe blij ze waren dat we er waren, dat ze er heel lang naar uit hadden gekeken en dat het moment nu eindelijk daar was. ''we're happy to see you'', ''it's a happy day and it is rememorable''. Ik kreeg echt een brok in mijn keel van al die liedjes en volgens mij de rest ook haha.

Voor de aankomende 3 ochtenden werd de groep verdeeld in 5 kleinere groepjes, omdat het handiger was de projecten met wat minder mensen tegelijk te doen. Mijn groepje ging: schoollokaal verven, housevisits doen en een huis bouwen.

Bij de housevisits gingen demi en ik samen met een lokal naar 3 huizen. Je kreeg een vragenlijst mee. Wij stelde de vragen in het engels aan de lokal en zij vroeg het dan in het Ugandees aan gezinnen. Wij hadden 3 oude vrouwtjes. Voorbeelden van vragen waren: ben je getest op HIV/AIDS, heb je kinderen en gaan je kinderen naar school, gebruik je medicijnen, hoelang is het lopen naar de waterput en hoeveel jerrycans worden er gevuld per dag? Zelf moesten we controleren of de hygiëne (voor Ugandese begrippen) goed was. Had ze een keuken, een latrine, waste ze zichzelf? We werden samen met een ander groepje afgezet bij een waterput, die het ander groepje ging bouwen en wij moesten vanuit daar lopen naar de huisjes, en dat was echt heel ver. Maar het was echt een super ervaring, dat ik echt nooit ga vergeten. Tijdens de housevisits besefte ik me echt hoe moeilijk de mensen het hier hebben, ondanks dat ze toch zo tevreden en gelukkig zijn met wat ze daar zelf hebben. Ze moeten 5 tot 8 keer per dag water halen, wat soms een half uur tot een uur lopen is en dat dan nog heen en terug, terwijl je hier in Nederland gewoon 'even' naar de kraan loopt en dat het water er gewoon uitstroomt, warm óf koud. Als je die housevisits hebt gedaan besef je echt wat voor luxe leven je hier eigenlijk leidt.

Bij het huis bouwen was het skelet van het huis al neergezet (van takken!). Wij moesten het klei maken en dan dat in het skelet leggen. Het was zwaar werk, en ook nog in de brandende zon. De familie voor wie het huis was hielp zelf ook mee.

Bij het schilderen van het lokaal hebben we de grondlaag aangebracht, waardoor de volgende groep het lokaal een kleurtje kon geven met allemaal leuke tekeningen zoals giraffen, olifanten en leeuwen.

Na de projecten deden we sport en spel met de kinderen. Zo gingen we oefenwedstrijdjes voetbal doen tegen de Ugandeese kinderen, want de laatste dag was het dan zover: Nederland - Uganda. Ook heb ik nog meegeholpen met spelletjes met de meisjes. Je zag echt duidelijk dat de oudste het voor het zeggen had. Ze kende ook annamarietje koekoek, dat hadden ze geleerd van de vorige volunteers. Je zag echt dat ze veel Nederlandse dingetjes kende, omdat er veel Nederlandse volunteers waren geweest.

We hebben tijdens het project in Lwengo ook nog een begrafenis meegemaakt. De dag ervoor werd op een boda boda omgeroepen dat er iemand was overleden en dat bleek de oma van de hoofdprojectleider te zijn. Uit respect zijn we daar heengegaan. De begrafenissen in Uganda worden in de tuin gehouden van de overledene. Er wordt een gat in de grond gegraven en de overledene wordt in doeken gewikkeld en later in de grond gelegd. Er werden veel speeches gehouden, en later werd er gezongen. Alleen kregen wij meer aandacht in plaats van de speeches die werden gehouden, omdat we 'muzungu's' blank waren.

Tijdens de een na laatste dag in Lwengo was dan dé wedstrijd: Nederland - Uganda, het is uiteindelijk 2-2 geworden, de eerste Nederlanders die níet verliezen van de Ugandeese jongens haha. 's avonds hadden we het eten van ons leven (in Uganda) gehad, na de afgelopen dagen geleefd te hebben van rijst, rolex, watermeloen en ananas waren er nu patatjes -> aanvallen !! De volgende ochtend werden er allemaal afscheidsliedjes voor ons gezongen en was het tijd om terug naar Entebbe te rijden.

's avonds hebben we bij de backpackers in Entebbe gegeten, waar we de reis ook begonnen waren. Nu was het wachten tot we naar het vliegveld konden gaan en terug te vliegen naar Nederland. Bij het vliegveld hebben we afscheid genomen van alle drivers en expeditieleiders; en nee afscheid nemen bestaat niet.

Ik heb enorm genoten, geleerd, gezien, gedaan, ervaring op gedaan, indrukken gehad, en dit was zeker een reis om écht nooit te vergeten! Ik hoop dat jullie mijn verhalen leuk vonden om te lezen, en het een beetje een indruk heeft gegeven hoe het in Uganda/Afrika is, maar om het écht te begrijpen, want het valt gewoon niet te beschrijven, moet je het zelf met eigen ogen gezien hebben haha

Heel erg bedankt iedereen!

xxx Romy